Królestwo Skarlandu

O cnotach

Cnota jest to sta?a zdolno?? woli do czynienia dobrego a unikania z?ego.
Cnoty dzieli si? na:

• teologiczne (wiara, nadzieja, mi?o??)
• kardynalne (roztropno??, sprawiedliwo??, umiarkowanie, m?stwo)
• inne (np. obyczjowe, obywatelskie)

O cnotach teologicznych

Cnota teologiczna (teologalna) jest to cnota, kt?rej przedmiotem bezpo?rednim jest B?g jako cel nadprzyrodzony, i kt?ra cz?owieka wprost do Niego prowadzi.
Cn?t teologicznych jest trzy: wiara, nadzieja i mi?o??.
Nie mo?na naby? tych cn?t przez dzia?ania czysto przyrodzone np. ?wiczenia, bo cnoty te z natury swej s? nadprzyrodzone, i dlatego tylko B?g wlewa je razem z ?ask? u?wi?caj?c?. Wlanie cn?t teologicznych cz?owiekowi nast?puje w chwili dost?pienia usprawiedliwienia przez odpuszczenie grzech?w albo na Chrzcie, albo przez akt ?alu w Sakramencie Pokuty (w wyj?tkowych sytuacjach przez sam akt ?alu tzw. ?al doskona?y).
Cnoty teologiczne s? koniecznie potrzebne do zbawienia. Bez nich ani rozum ani wola nie mo?e si? nale?ycie skierowa? do celu nadprzyrodzonego.
Spo?r?d cn?t teologicznych najwi?ksza jest mi?o??, kt?ra jest doskona?ym wype?nieniem Bo?ego prawa i nie ustaje nawet w Niebie.

O cnotach teologicznych w szczeg?lno?ci

1. Wiara

Wiara jest to cnota nadprzyrodzona, kt?ra pod natchnieniem i z pomoc? ?aski sprawia, ze przyjmujemy za prawd? to, co B?g objawi? a Ko?ci?? podaje do wierzenia. Przyjmujemy za? to za prawd? nie dlatego, ?e przyrodzonym ?wiat?em rozumu jeste?my w stanie obj?? i pozna? te prawdy , lecz przez wzgl?d na powag? samego Boga, kt?ry to objawi?, a kt?ry si? ani myli? nie mo?e ani w b??d wprowadza?. Musimy wierzy? we wszystkie prawdy objawione, przynajmniej og?lnie, np. wierz? we wszystko, co B?g objawi?, a Ko?ci?? do wierzenia podaje, albo kr?cej: wierze we wszystko, w co wierzy Ko?ci??, Matka ?wi?ta. zczeg??owo za? i wyra?nie musimy wierzy?, ?e jest jest jeden B?g, ?e za dobre nagradza, a za z?e karze, ze jest Tr?jca ?wi?ta, ?e Jezus Chrystus sta? si? cz?owiekiem i umar? na krzy?u  dla naszego zbawienia.
Wiara, cho? przewy?sza rozum, w ?aden spos?b nie jest przeciwna rozumowi, ani te? mi?dzy wiar? a rozumem nigdy nie mo?e zachodzi? ?adna sprzeczno??. Ten sam B?g, kt?ry objawia tajemnice i wlewa wiar?, da? duszy ludzkiej ?wiat?o rozumu. B?g siebie samego zaprzeczy? nie mo?e, ani te? jedna prawda nie mo?e si? sprzeciwia? drugiej.
Wiara i rozum mog? sobie nie?? wzajemn? pomoc, gdy zdrowy rozum dowodzi podstaw wiary i o?wiecony jej ?wiat?em przyczynia si? do rozwoju znajomo?ci rzeczy Bo?ych, wiara za? zachowuje rozum od b??d?w i broni go oraz u?atwia mu poznanie rzeczy.
Wiar? musimy publicznie wyznawa?, ilekro? nasze milczenie, oci?ganie si? albo zamieszanie powoduj? po?rednio zaprzeczenie wiary, wzgard? religii, obraz? Boga czy zgorszenie bli?niego. Wiar? objawiamy na zewn?trz, wyznaj?c j? s?owem i uczynkiem, w razie potrzeby nawet daj?c ofiar? z ?ycia.
Wiar? traci si? przez odst?pstwo lub herezj?, gdy mianowicie cz?owiek ochrzczony albo odrzuca b?d? wszystkie, b?d? niekt?re prawdy wiary, albo te? dobrowolnie podaje je w w?tpliwo??.

2. Nadzieja

Nadzieja jest to cnota nadprzyrodzona, kt?ra sprawia, ?e dla zas?ug Jezusa Chrystusa, oparci na dobroci, wszechmocy i wierno?ci Boga, z ufno?ci? oczekujemy ?ycia wiecznego i ?ask potrzebnych do jego osi?gni?cia.
Nadzieje objawiamy nie tylko s?owem, lecz tak?e uczynkami, gdy ufaj?c szczerze obietnicom Boskim, cierpliwie znosimy dolegliwo?ci i przykro?ci ?ycia, a nawet prze?ladowania.
Nadziej? traci si? przez grzech rozpaczy lub zuchwa?ej ufno?ci oraz przez te grzechy, kt?re poci?gaj? za sob? utrat? wiary.
Rozpacz jest to dobrowolny i ?wiadomy brak ufno?ci, by cz?owiek m?g? otrzyma? od Boga szcz??cie wieczne i ?rodki, kt?re do niego wiod?.
Zuchwa?a ufno?? jest to lekkomy?lne liczenie na to, ?e si? dost?pi szcz??cia w niebie bez uzyskania ?aski Bo?ej albo bez dobrych uczynk?w.

3. Mi?o??

Mi?o?? jest to cnota nadprzyrodzona, kt?ra sprawia, ?e mi?ujemy Boga nade wszystko dla Niego samego, a siebie samych i bli?niego dla Boga.
Mi?o?? sw? mamy Bogu okazywa? przede wszystkim przez zachowanie jego przykaza?. Mo?emy Bogu jeszcze j? okaza? uczynkami nadobowi?zkowymi, kt?re wprawdzie nie s? nakazane ale Bogu s? mi?e.
Mi?o?? ku Bogu przepada przez ka?dy grzech ci??ki. Utrata ?aski przez grzech ci??ki niekoniecznie poci?ga za sob? utrat? wiary i nadziei.
Siebie samych winni?my mi?owa?, szukaj?c we wszystkim chwa?y Bo?ej i naszego wiecznego zbawienia.
Bli?niego winni?my mi?owa? aktami wewn?trznymi i zewn?trznymi, to jest darowa? urazy, wystrzega? si? wyrz?dzania mu szkody i krzywdy i dawania mu zgorszenia, spieszy? mu wed?ug si? z pomoc? w potrzebach, a zw?aszcza przez uczynki mi?osierdzia co do duszy i co do cia?a.
Uczynki mi?osierne co do duszy s? nast?puj?ce:

• w?tpi?cym dobrze radzi?;
• nieumiej?cych poucza?;
• grzesz?cych upomina?;
• strapionych pociesza?;
• przykrych cierpliwie znosi?;
• za ?ywych i umar?ych si? modli?.
• strapionych pociesza?;

Uczynki mi?osierne co do cia?a s? nast?puj?ce:

• ?akn?cego nakarmi?;
• spragnionego napoi?;
• nagiego przyodzia?;
• podr??nego w dom przyj??;
• chorego odwiedzi?;
• wi??nia nawiedzi?;
• umar?ego pogrzeba?.

Mi?o??, kt?r? winni?my mi?owa? bli?niego, obejmuje tak?e nieprzyjaci??, bo oni tak?e s? naszymi bli?nimi, a B?g sam da? nam to przykazanie i zostawi? nam przyk?ad.